Θα γράψω ένα ποίημα για τα βάθη
τόσων ερώτων φευγαλέων και παθών
θα τραγουδήσω, λέω, όλα μου τα λάθη
για όσων πλήγωσα μοιραίων γυναικών.
Θα ‘ναι το ποίημα αυτό το πιο τρανό μου
το πιο ερωτικό το πιο βαθύ
θα το θυμούνται και μετά το θάνατό μου
αφού θα κλαίει για την άδεια μου ψυχή.
Την άδεια μου ψυχή αυτήν που τώρα
το χέρι μου κρατεί και στη γραφή
το συνοδεύει ανηφόρα κατηφόρα
βάζει στο ποίημα που γράφει υπογραφή.
Και μέσα από την άδεια σκοτεινιά της
ένα ή δύο δάκρυα στεγνά
κάπου απιθωμένα στη γωνιά της
απομεινάρια στης ζωής της τα στερνά.
Θα γράψω είπα ένα ποίημα για τα πάθη
κάποιας ψυχής μα ποιας; και τι να πω;
αφού τα λόγια μου είναι γεμάτα λάθη
και έχω πάψει από καιρό να αγαπώ.