Είν' η Σελήνη ασημί
απ' των ματιών τη λάμψη
και στα πορθμεία των ψυχών
η λησμονιά παγώνει
από το βλέμμα τη σιωπή
κι από το νου την κόψη
καθώς προβάλλεις μοναχή
στο φέγγισμα των άστρων
κόρη των λαγαρών νερών
και των κρυφών ερώτων.
Είν' η Σελήνη ασημί
απ' των ματιών τη λάμψη
και στα πορθμεία των ψυχών
η λησμονιά παγώνει
από το βλέμμα τη σιωπή
κι από το νου την κόψη
καθώς προβάλλεις μοναχή
στο φέγγισμα των άστρων
κόρη των λαγαρών νερών
και των κρυφών ερώτων.